Ο Πάνος Μουζουράκης επιστρÎφει δισκογραφικά με νÎο τραγοÏδι.
Ο ΣαββÏπουλος μου είχε πει κάποια στιγμή Ïτι δεν πρÎπει να εξηγείς τα τραγοÏδια σου. ΚαθÏς Îτσι περιορίζεις την ατομική φαντασία του εκάστοτε ακροατή.
Επίσης δεν το Îχω γράψει εγÏ, Ïπως βλÎπετε στον υπÏτιτλο. Îρα το πλησιÎστερο που θα μποροÏσα να φτάσω στην περιγραφή του είναι το πÏς το βίωσα εγÏ Ïταν το τραγοÏδησα και τι σήμαινε για εμÎνα η κάθε λÎξη την συγκεκριμÎνη στιγμή.
Και λÎω τη συγκεκριμÎνη στιγμή γιατί είναι απÏ αυτά τα τραγοÏδια που είμαι σίγουρος πως αν τα ακοÏσω κάποτε ξανά, θα Îχει άλλα δÏρα νοηματικά κρυμμÎνα που θα μου φανερωθοÏν, με το βασικÏ απαράλαχτο μήνυμα «η αγάπη θα ’ρθει».
Θα ήθελα να ευχαριστήσω λοιπÏν τους φίλους / συνεργάτες μου που φÎραν Ïλη την αγάπη τους και δÏθηκαν στην οπτικοακουστική πραγματοποίηση αυτοÏ του Îργου.
Την Îννα ΦραγκοÏλη που μου εμπιστεÏτηκε τους μαγικοÏς στίχους της, ντυμÎνους προσεκτικά με την αρμÏδια μελωδία. Τον ΟρÎστη Πλακίδη, διευθυντής των ήχων, χορογράφος των νοτÏν και οδηγÏς της μουσικής μας βÏλτας. Τον οραματιστή ΠÎτρο Αντωνιάδη που με την μοναδική ματιά του, την εφευρετικÏτητα και το ασυγκράτητο πάθος του κατάφερε με τα ελάχιστα μÎσα που το σπίτι στο Λος Îντζελες εν μÎσω καραντίνας είχε να προσφÎρει, να αποδÏσει σε εικÏνα Ïλη την ουσία των στίχων και της μουσικής σε Îνα οπτικÏ αποτÎλεσμα που θα ζήλευαν παραγωγÎς HollywoodιανÎς.
Τον υπÎροχο, ταπεινÏ και πολÏτιμο ΚÏστα ΚαρÏδα που το πολυδιάστατο ταλÎντο του και πάλι απλÏχερα τάχθηκε στο μÎρος της δημιουργίας και το κερασάκι που Îβαλε στην τοÏρτα μας δεν ήταν απλÏ, ήταν διαμαντÎνιο και χρειάστηκε πολÏ σκάψιμο για την εξÏρυξη.
Τον εκπρÏσωπο της δοτικÏτητας, Δημήτρη ΓιαννÎτο ζωγράφο ζωντανÏν πορτραίτων και ΚÏμη της κÏμης. Που με την πινελιά του ομÏρφυνε την εικÏνα, εμÎνα και τα γυρίσματα. Και φυσικά τους το ανθρÏπους πίσω απÏ κάθε κυκλοφορία μου… την εταιρία μου!
Μουσική & Στίχοι: Îννα ΦραγκοÏλη
Πιάνο, ηλεκτρικÎς κιθάρες, keyboards and drum programming: ΟρÎστης Πλακίδης
Ηχογράφηση, Μίξη, Mastering: ORbit