Για τα παιδικά του χρÏŒνια στην Κρήτη, τις αντιρρήσεις του πατÎρα του να ασχοληθεί με τη μουσική και το τραγοÏδι, αφοÏ εκείνος τον ήθελε πολιτικÏŒ μηχανικÏŒ, να φτιάχνει τα σπίτια που θα Îχτιζε αυτÏŒς αλλά και για τη μητÎρα του, μίλησε σε πρÏŒσφατη συνÎντευξή του ο Νίκος Ζωιδάκης.
Η μητÎρα σου είχε πυροσβεστικÏŒ ρÏŒλο;
«Η μάνα πάντα. Είμαι το πρÏŽτο παιδί της οικογÎνειας. ΤÏŽρα, επειδή ο πατÎρας μου είναι πολÏ ευαίσθητος άνθρωπος, Îρχεται καμιά φορά εκεί που τραγουδάω και τον βλÎπω απÏŒ κάτω να κλαίει, δακρÏζει απÏŒ συγκίνηση. ΕγÏŽ τον πειράζω και του λÎω: «Μην κλαις, δεν σε λυπάμαι καθÏŒλου»
Ποια συμβουλή της μητÎρας σου ακολουθείς;
«Η μάνα μου με πίστευε απÏŒ μωρÏŒ παιδί, αλλά δεν θυμάμαι να με συμβοÏλευε, δεν προλάβαινε να με συμβουλÎψει (γÎλια) απÏŒ τις πολλÎς Îγνοιες με το σπίτι, τα παιδιά... ΕκτÏŒς αυτοÏ, εγÏŽ προÎτρεχα, δεν προλάβαινε αυτÏŒ που σκεφτÏŒταν να μου το πει σαν συμβουλή, γιατί το Îκανα απÏŒ μÏŒνος μου. ΑπÏŒ πιτσιρίκος ήμουν πολÏ δραστήριος»
Πες μου Îνα περιστατικÏŒ απÏŒ την παιδική σου ηλικία;
«Πήγαινα στην Ε' ΔημοτικοÏ και δεν είχα πει σε κα¬νÎναν ÏŒτι θÎλω το καλοκαίρι να πάω να δουλÎψω, απλÏŽς τους ανακοίνωσα ÏŒτι Îπιασα δουλειά στο τάδε μαγαζί, σερβιτÏŒρος»
ΔουλεÏεις απÏŒ την ηλικία των 10 ετÏŽν;
«Ναι, πιο πριν με Îπαιρνε ο πατÎρας μου στην οικοδομή και καθάριζα τάβλες, Îβγαζα τις πρÏŒκες, για να απασχολοÏμαι, να μαθαίνω. ÎŒταν τελείωσα την Ε' τάξη, πήγα σε μια ταβÎρνα της γειτονιάς, βρήκα τον ταβερνιάρη, ο οποίος μου είχε συμπάθεια, Îπαιζε μπουζοÏκι κι εγÏŽ τÏŒτε γρατζουνοÏσα το λυράκι, ήμουν διαβολάκι απÏŒ πιτσιρίκι. Είχα πάει τÏŒτε στο μαγαζί και του είπα: «θα με πάρεις να δουλÎψω, να βοηθάω εδÏŽ;». Είπα του πατÎρα μου μετά: «ΑπÏŒ αÏριο δουλεÏω εκεί», τι να προλάβει να συμβουλÎψει ο άνθρωπος;», εξομολογήθηκε ο ίδιος στο περιοδικÏŒ ΛοιπÏŒν.