Η πρÏŒσκληση του ΓιÏŽργου Μαζωνάκη, μας αφορά ÏŒλους, ως πρεσβευτÎς της ομορφιάς και της δÏναμης του μπουζουκιοÏ που μÎσα του καθρεπτίζει την ελληνικÏŒτητα αλλά και αγγίζει ÏŒλη την υφήλιο, διαπερνά χÏŽρες, πολιτισμοÏς, ακÏŒμα και διαφορετικÎς τÎχνες. ÎŒπως το είδαμε στη μουσική του Μάνου Χατζιδάκι, στα Îργα του Γιάννη ΤσαροÏχη, στην ΠρÏŽτη Υλη του Δημήτρη ΠαπαÏŠÏŽαννου, σε αφηγήσεις του Τζίμι ΧÎντριξ και του Ίαν Άντερσον. Κανείς δεν μπορεί και δεν πρÎπει να βάζει ÏŒρια στο μπουζοÏκι και σε ÏŒσα εκπροσωπεί, υπÏŒσχεται και συμβολίζει.
Ο ΓιÏŽργος Μαζωνάκης ξεκινά την πρωτοβουλÎ¯α «ΜπουζοÏκι. Οι Ευαίσθητες ΧορδÎς» με το χÎρι στην καρδιά και οδηγÏŒ τα δεκάδες τραγοÏδια που Îχει ερμηνεÏσει στα πάνω απÏŒ 30 χρÏŒνια πορείας του για να ενÏŽσει και να φωτίσει το διαυγή, ευθÏ Î®χο του μπουζουκιοÏ, ÏŽστε να μην αντιμετωπίζεται ως νοσταλγία, ως παρελθÏŒν, ως μουσειακÏŒ είδος. Ο Î®χος του μπουζουκιοÏ, είναι μια αφήγηση που εξακολουθεί να εξελίσσεται μαζί μας. Που γίνεται ο τÏŒνος, το ÏŒχημα, η συντροφιά για ÏŒσα Îχει να αφηγηθεί το σÏγχρονο ελληνικÏŒ τραγοÏδι, η διεθνής μουσική για τις ιστορίες μας. Για τη ζωή μας εδÏŽ και τÏŽρα.
Ο ΓιÏŽργος Μαζωνάκης μιλά για δÏναμη, μεγαλοπρÎπεια κι αρχοντιά. Με ÏŒπλο αυτÎς τις λÎξεις και τους κÏŒσμους του μπουζουκιοÏ που διαρκÏŽς αναγεννιοÏνται, κηρÏσσει την Îναρξη της πρωτοβουλίας με τίτλο «ΜπουζοÏκι. Οι Ευαίσθητες ΧορδÎς» με αφετηρία κι Îμπνευση την ηχογράφηση, Îνα χρÏŒνο πριν, του τραγουδιοÏ του «Îρες ΜικρÎς». Το τραγοÏδι που ο ήχος του μπουζουκιοÏ σε κυκλÏŽνει, βγαίνει απÏŒ τα ηχεία, για να μιλήσει στην ψυχή σου, να σε ταξιδÎψει.
«ΜπουζοÏκι. Οι Ευαίσθητες ΧορδÎς.
«ΑπÏŒ 15 χρονÏŽν που θυμάμαι τον εαυτÏŒ μου να τραγουδÏŽ, το μπουζοÏκι ήταν πάντα δίπλα μου… ΜÎσα σ’ ÏŒλα αυτά τα χρÏŒνια άλλες φορÎς το άκουγα, με κουνοÏσε, που λÎμε κι άλλες ÏŒχι… Ο λÏŒγος είναι ÏŒτι, μάλλον το θεωροÏσα δεδομÎνο… Τίποτα δεν είναι δεδομÎνο! ÎŒπως Îχω ξαναπεί, ÏŒσα χρÏŒνια τραγουδάω, άλλα τÏŒσα λαÏŠκά τραγοÏδια τραγουδάω! Το λαÏŠκÏŒ τραγοÏδι, για μÎνα, είναι ο δρÏŒμος μου, είναι η ζωή μου, η αποστολή μου!
ΠÎρσι, αν θυμάμαι καλά, το Μάρτιο, μπαίνοντας στο studio, ήμουν μπροστά σ’ Îνα μικρÏŒφωνο και ηχογραφοÏσα το κομμάτι «Îρες ΜικρÎς»... και λÎω το «Îρες ΜικρÎς» - θα κάνω μια παρÎνθεση - , διÏŒτι η μελωδία του μπουζουκιοÏ την ÏŽρα που ξεκινά, ÏŒχι απλÏŽς με κοÏνησε, με ταρακοÏνησε! Και συνειδητοποίησα πÏŒση δÏναμη, μεγαλοπρÎπεια και αρχοντιά Îχει αυτÏŒ το ÏŒργανο, το μπουζοÏκι!
ΣκÎφτηκα, λοιπÏŒν, είναι δυνατÏŒν το μπουζοÏκι να αντιμετωπίζεται στις μÎρες μας, ως νοσταλγία, ως παρελθÏŒν, ως μουσειακÏŒ είδος; Φυσικά και δε γίνεται να αντιμετωπίζεται Îτσι, διÏŒτι το μπουζοÏκι είναι σÏγχρονο, είναι κλασικÏŒ, είναι παγκÏŒσμιο.
Ας ανοίξουμε, λοιπÏŒν, αυτή τη συζήτηση… Για εμÎνα το μπουζοÏκι είναι ο πÏŒνος μου, είναι η χαρά μου, είναι ο Îρωτας, είναι η απÏŽλεια, είναι ο θρίαμβος… Για εμÎνα το μπουζοÏκι είναι οι Ευαίσθητες ΧορδÎς μου!»